امروز نتایج انتخاب رشته کنکور اعلام شد، فارغ از اینکه کجا و چه رشته ای قبول شدید تبریک میگم بهتون برای گذر کردن از این مرحله از زندگی و یادمون باشه که این هم فقط یک مرحله از زندگیه. مثل بقیه اتفاق های خوب و بد این هم تموم میشه. مهم اینه که شما به مسیرتون ادامه بدید.
کنکور توی زندگی شما تاثیر داره ولی همه چیز نیست و همه هم قرار نیست با قبول شدن یا نشدن توی کنکور خوشبخت یا بدبخت بشن. اگر خوشبختی و یا بدبختی شما توی زندگی به یک کنکور وابسته است بهتره در مورد زندگیتون دوباره فکر کنید.

امروز به بهونه ی اعلام نتایج تصمیم گرفتم این مطلب رو بنویسم. چیز هایی که اینجا مینویسم تجربه خودم از خوابگاه هایی هست که رفتم. مسلما همه جا مثل هم نیست ولی سعی میکنم به شکل عمومی چیز هایی که نیاز هستند رو بنویسم.

محیط خوابگاه معمولا اونقدرا بزرگ نیست در نتیجه شما وسایل زیادی رو نمیتونید با خودتون ببرید مثلا همونطور که توی عکس پیداست این اتاق برای 6 نفره. دو تا تخت که توی عکس پیداست و یک تخت هم در سمت چپ قرار داره که توی عکس نیست.
تعداد نفرات داخل یک اتاق بستگی به اندازه ی اتاق داره مثلا خوابگاه دوران کارشناسی ما 13 نفره بود.

لیست چیز های که نیاز دارید ببرید:

تشک، پتو، ملحفه

من تا الان خوابگاهی ندیدم که تشک و پتو بده مگر خوابگاه مهمان که قرار هست به مدت یک یا دو شب ازش استفاده کنید پس باید تشک و پتو رو با خودتون ببرید. بهتره یک پتوی اضافه هم با خودتون ببرید و زیر تشک پهن کنید چون معمولا تخت ها سفت هستند و تشک ها نازک. این پتو باعث میشه کمتر اذیت بشید.
در مورد انتخاب تخت هم این رو بگم که تخت بالا خیلی در دسترس نیست و توی بالا و پایین شدن شاید کمی اذیتتون کنه ولی خوبیش اینه که معمولا کسی غیر از خودتون از تختتون استفاده نمیکنه. تخت پایین معمولا راحت تره (البته تکون های نفر بالایی یکمی اذیت میکنه) ولی خوبیش اینه که در دسترسه .

چند راهی و محافظ برق

توی هر اتاق معمولا تعداد کمی پریز برق وجود داره در نتیجه چند راهی برق باعث میشه مشکلی با تعداد پریز ها نداشته باشید همچنین محافظ برق هم ببرید که اگر ولتاژ کم و زیاد شد گوشی یا لپ‌تاپ تون دچار مشکل نشه.

وسایل شخصی

وسایل شخصی مثل مسواک و حوله، شوینده هایی مثل صابون ، شامپو و تاید هم که مشخصه و باید با خودتون داشته باشید.
دمپایی هم مهمه، ممکنه توی دستشویی یا حمام دمپایی نباشه در نتیجه دمپایی ببرید ، حتما هم دمپایی پلاستیکی ببرید که خراب نشه.:)

لباس ، اتو و گیره لباسی

چند دست لباس بیرونی و چند دست لباس روزانه با خودتون ببرید اما زیاد لباس نبرید چون جای زیادی برای آویزون کردن لباس هاتون ندارید. گیره لباسی هم چنتایی ببرید که بتونید لباستون رو بهش آویزون کنید.
گاهی داخل اتاق یا توی حیاط نخ یا بندی وجود داره که بتونید لباس هاتون رو وقتی شستید اونجا آویزون کنید من معمولا یک نخ هم با خودم میبردم و دو سر تخت میبستم و مثلا حوله ام رو اونجا آویزون میکردم که خشک بشه.

بشقاب، لیوان، قابلمه، قاشق چنگال و فلاسک چایی

توزیع غذا داخل خوابگاه یا به این شکل هست که توی ظرف آماده به شما داده میشه و یا باید با خودتون ظرفتون رو ببرید. من پیشنهاد میکنم یک ماهی تابه متوسط داشته باشید که هم بتونید به جای بشقاب ازش استفاده کنید و هم اگر خواستید چیزی مثل تخم مرغ بپزید ازش استفاده کنید. یک قابلمه هم خوبه که با خودتون داشته باشید. من تا جایی که یادمه پیش نیومده که بخوام توی خوابگاه غذا بپزم ولی قابلمه برای جوشوندن کنسرو و تن ماهی استفاده میشه.
یک اسکاچ هم برای شستن ظرف هاتون داشته باشید. من پیشنهاد میکنم از اسکاچ شخصی استفاده کنید چون معمولا آشپزخونه اونقدر ها تمیز نیست که از اسکاچ دیگران استفاده کنید و خیلی وقت ها هم آشپز خونه مشاعه و بهتره که وسیله ای رو داخل آشپز خونه نزارید.
مهم ترین چیز توی خوابگاه بعد از سیار برق فلاسک چاییه. دانشجو به چایی زندست. 🙂

نخ ، سوزن و چسب زخم

شاید بنظر بدرد نخور بیاد اما یک نخ و سوزن توی وسایلتون داشته باشید. ضرورتش رو وقتی متوجه میشید که ساعت ۸ میخواید برید کلاس ولی لباس یا جورابتون سوراخ شده. البته همیشه گزینه ی پیچوندن کلاس هم روی میز هست 🙂
چنتا چسب زخم هم توی وسایلتون بزارید. توی اتاق های خوابگاه نه ولی توی سرپرستی معمولا جعبه کمک های اولیه هست اما چسب زخم چیز مفیدیه. خیلی هم جا نمیگیره.

چیز های عمومی

یکسری چیز هم داخل خوابگاه هست که معمولا به شکل عمومی بین بچه ها استفاده میشه مثلا تشت برای شستن لباس یا مایع دستشویی و … . اینجور چیز ها رو معمولا همه شریکی میخرن و با هم استفاده میکنن.

اینها تقریبا چیز های اصلی هست که نیاز دارید. ممکنه چیزی رو فراموش کرده باشم ولی اگر یادم اومد به همین پست اضافه میکنم.

امروز 256 (یعنی 2 به توان 8) امین روز ساله و روز برنامه نویس. تبریک میگیم به همه برنامه نویس ها به جز اونهایی که از مهارتشون برای سرکوب و سانسور استفاده می کنند.

به امید روزی که همه ی آدم ها دسترسی آزاد و بدون سانسور به اینترنت داشته باشند.