کامپیوتری میخواهم که صاحب آن باشم

پاسخ دهید

امروز داشتم مطلبی رو از یک وبلاگ شخصی می خوندم که به نظرم جالب اومد گفتم من هم در موردش بنویسم. اونم این بود که ما صاحب کامپیوتر هامون نیستیم.
ما حتی صاحب سیم کارت هامون یا حتی صاحب موبایل هامون هم نیستیم.
هزینه های زیادی رو بابت خرید یک گوشی یا یک سیم‌کارت میدیم ولی در نهایت کسی دیگه روی اون ها کنترل داره . این اتفاق هم توی سطوح مختلف میفته ، از جمله شرکت هایی مثل گوگل و … شروع میکنن به جمع کردن اطلاعات کاربراشون به بهانه اینکه میخوان به اونا کمک کنن ، تا نشون دادن و فرستادن تبلیغ روی سیم کارت هایی که چندین برابر پول واقعیشون پول دادیم.
وجه مشترک همشون هم اینه که میخوان به ما کمک کنن و اینا فقط به خاطر کمک به ماست.
اگر من پول دادم و یک سیم کارت خریدم این سیم‌کارت منه و نباید کسی روش تبلیغ بفرسته و من رو مجبور کنه به دیدن یا خوندن چیزی که نمیخوام یا اگر پول دادم و ی لپ‌تاپ خریدم کسی نباید من رو مجبور کنه که از چه نرم افزار هایی استفاده کنم ، که اگر منو مجبور کنه یعنی من صاحب لپ‌تاپم نیستم و باید چیزی که اون میگه رو گوش کنم
با توجه به شکل زندگی امروزی این قضیه غیر‌قابل انکار و غیر قابل جلوگیریه. استفاده نکردن از هرکدوم از این وسایل باعث میشه که از جامعه دور بشید و شاید حتی زندگی رو هم مختل کنه .نویسنده اصلی توی قسمتی از مطلبش میگه که شاید باید بریم سراغ کامپیوتر هایی مثل x286 DOS که نتونن مارو دنبال کنن ولی باز هم این مشکل به شکل های دیگه ادامه پیدا میکنه. دوربین هایی که درسطح شهر نصب هستن و دائما اطلاعات آدمارو دارن و میدونن که شما الان کجایید یا دارین چیکار میکنین.
حتی سیستم هایی هم که از رمزنگاری استفاده میکنن هم نمیشه بهشون اعتماد کرد چون که خیلی از این الگوریتم های رمزنگاری توسط همون شرکت ها طراحی میشن و خب نتیجه قابل حدسه.‌ استفاده از الگوریتم های متن باز هم مشکلات خودشون رو دارن که دائما این مشکلات گزارش میشن و برطرفشون میکنن.
یکی از دلایلی که من لینوکس رو به سیستم های دیگه ای (الزاما اینجا ماکروسافت و اپل ) ترجیح میدم آزادی بیشتری هست که می‌شه داشت. توی ویندوز شما عملا نمیدونی چه اتفاقی داره میوفته چون فقط قسمت های رو دارید می‌بینید که اون ها به شما اجازه دادن و خیلی از قسمت ها کدش قابل مشاهده نیست و ممکنه درب های پشتی ، سیستم های لاگر و … وجود داشته باشن. موضع اپل هم که از اول مشخص بوده ، قفس طلایی که شما فقط اجازه دارید از نرم افزار هایی که اونا اجازه میدن استفاده کنید.

برای انجام کاری، لازم نیست توی اون کار خوب باشیم

پاسخ دهید

یکی از تصورات غلطی که همیشه وجود داشته برای خیلیا این بوده که اگر توی کاری بهترین نیستیم پس نباید انجامش بدیم و همین باعث میشه که هیچ وقت اون کار رو شروع نکنیم و با تصور اینکه توی اون کار خوب نیستیم حتی به نتیحه گیری هم نرسیم چون واقعا هیچ وقت انجامش ندادیم.
دلیل انجام ندادن کار ها هم میتونه چیز های متفاوتی باشه مثل ترس از شکست ، ترس از سرزنش ، اینکه مردم در مورد ما چی فکر میکنند و چیز های دیگه.
و خب همیشه عذاب امتحان نکردن بیشتر از عذاب شکست بوده پس بهتره که شروع کنیم به انجام دادنش نهایتا توی بد ترین حالت به شکست میرسیم و اتفاق خیلی خاصی نمیفته تاره تجربه هم بدست میاریم که مسلما ارزشمنده.
مسئله ی دیگه اینکه توی دنیا یک نفر که کامل همه چیز رو بلد باشه یا همه چیز رو باجزئیات دقیق بدونه وجود نداره ، منظورم از وجود نداره این هست که کسایی هم که توی یک کار مهارت زیادی دارند بعضی اوقات یکسری چیز های رو فراموش میکنن. پس ترس از سرزنش دیگران یا اینکه بقیه چطوری در مورد ما فکر میکنند خیلی معنایی نداره.
راه حلش هم خیلی سادست کافیه سعی کنیم انجامش بدیم ، با حوصله پیش بریم ، یادبگیریم و مهمتر از همه تجربه کنیم و از مسیر لذت ببریم.
همه ی ما در نهایت تبدیل میشیم به چیزی که داریم در مسیرش حرکت میکنیم . فرض کنید یک کاری رو بلد نیستید اما از امروز شروع می‌کنید به انجام دادنش و قراره که یکسال انجامش بدید. اگر توی اون کار بدترین هم باشید بعد از گذشت یکسال مطمئنن پیشرفت کردید و با روز اولتون فرق کردید.پس میشه گفت که استعداد نقش اصلی رو بازی نمیکنه و تلاش ماست که مشخص میکنه چه اتفاقی بیفته.
البته اینم بگم که همه چیز به تلاش بستگی نداره و عوامل دیگه هم هستن که تاثیر میزارن، مشکل اصلی خیلی از کتاب ها مثل ، “قورباغه را قورت بده” یا مثلا “تخت خوابت رو مرتب کن” هم همینه . توی این جور کتاب ها میگن که مثلا اگر هرروز ساعت ۶ از خواب بیدار شی و همیشه تا دیر وقت بیدار باشی و تلاش کنی پس حتما موفق میشی اما “حتما” در کار نیست .
زندگی ما خواسته یا ناخواسته تحت تاثیر زندگی دیگران هم قرار میگیره و اینکه اتفاقات توی چه زمانی و به چه شکلی برامون پیش میان هم مهمه.
ی جمله ای رو هم چند وقت پیش یادم نیست کجا خوندم و نمیدونم از کیه ولی به نظرم این جمله نقش تلاش رو به خوبی نشون میده “شانس زمانی معنی پیدا میکنه که شما براش آماده باشید”

پیرمرد و دریا

پاسخ دهید

کتاب “پیرمرد و دریا” یک رمان کوتاه نوشته ی “ارنست همینگ‌وی” است که جزو پرفروش ترین رمان ها و کتاب های اوست.
داستانی کوتاه و روان که به زبان فارسی هم ترحمه شده است.
همینگ‌وی که از نوجوانی به نویسندگی علاقه داشت در سن ۱۵ سالگی داوطلب شرکت در جنگ شد چرا که برای نوشتن کتاب هایش نیاز به تجربه و داستان داشت. ابتدا در خواست او برای شرکت در جنگ به خاطر ضربه‌ای که به چشمش در مسابقه مشت زنی وارد شده بود رد شد اما شش ماه بعد صلیب سرخ آمریکا او را به عنوان راننده آمبولانس پذیرفت و او راهی جنگ شد.
ره آورد او از جنگ پای لنگی بود که به خاطر برخورد گلوله و ترکش مجروح شده بود و همچنین داستان‌ها و اتفاقات بسیار از جنگ که به چشم دیده بود .
همینگ‌وی در نهایت در سال 1961 در سن 61 سالگی با شلیک دو گلوله به زندگی خود پایان داد.

کتاب “پیرمرد و دریا” راوی داستان پیرمرد ماهیگیری به نام “سانتیگو”است که در نزدیکی دریا در کلبه ای قدیمی زندگی میکند و تنها ارتباطش با مردم شاگرد قدیمی او “مانولین” میباشد که به خاطر بد شانسی پیرمرد در ماهیگیری مدتی است که به دستور پدر و مادرش با ماهیگر دیگری به دریا می‌رود اما هنوز هم با پیرمرد ارتباط نزدیکی دارد.
پیرمرد پس از 84 روز شکست در ماهیگیری این‌بار بیشتر از همیشه از ساحل دور میشود. او پس از به دام انداختن یک مارلین بزرگ که بزرگترین شکار او در عمرش است به تنهایی روزها با این ماهی مبارزه میکند تا بتواند آن را بگیرد. اما موقع برگشت بوی خون ماهی، کوسه ها را به طرف قایق جمع میکند. پیرمرد همه ی تلاشش را میکند که از ماهی دفاع کند اما در نهایت کوسه ها ماهی را میخورند و پیرمرد با لاشه‌ی ماهی پس از چند روز به خانه برمیگردد

همینگ‌وی در مورد این کتاب میگوید که تلاش کرده به ساده ترین شکل ممکن این رمان را بنویسد و از نوشتن جزییات دوری کند چرا که خواسته است خواننده با خواندن این داستان درک واقعی از داستان پیدا کند و این داستان مثل یک تجربه‌ی واقعی برای خواننده باشد مثل اینکه واقعا اتفاق افتاده است.
بسیاری معتقد اند که بخشی از این کتاب از روی زندگی “گرگوریو فوئنتس” که یک ماهیگیری پیر است گرفته شده اما خود همینگ‌وی گفته است که این کتاب از زندگی هیچ کسی گرفته نشده است. فوئنتس پیرمردی بود که همینگ‌وی برای محافظت از قایقش او را استخدام کرده بود اما بعد ها دوستی نزدیکی بین همینگ‌وی و فوئنتس شکل گرفت.
همینگ‌وی یک قایق ماهیگیری 12 متری به نام “پیلار” داشت که نام آن را از روی نام همسر دومش انتخاب کرده بود و از آن برای سفر و ماهیگری استفاده میکرد.تصویر زیر همینگ‌وی را در کنار مایک ، به همراه باقی مانده ی یک ماهی 1000 پوندی که نیمی از آن را کوسه ها خورده‌اند نشان می‌دهد.

من ترجمه شده‌ی کتاب رو خوندم که نجف دریا بندری کتاب رو ترجمه کرده بود و انتشارات خوارزمی هم منتشرش کرده.